Zatorowość płucna - Leczenie

Drukuj Rozmiar

Leczenie

W przypadku podejrzenia u siebie lub innej osoby zatoru płuc należy natychmiast skontaktować się z lekarzem pogotowia ratunkowego. Do momentu pojawienia się pogotowia ratunkowego pacjent powinien się jak najmniej ruszać. Po zatrzymaniu krążenia należy natychmiast rozpocząć reanimację. W razie duszności może pomóc ułożenie chorego w pozycji leżącej z lekko uniesionym tułowiem oraz podanie tlenu.

Wezwany lekarz pogotowia ratunkowego rozpocznie proces sztucznej wentylacji. W zależności od objawów poda pacjentowi leki przeciwbólowe, uspokajające lub stabilizujące krążenie. Za pomocą heparyny spróbuje jak najszybciej rozpuścić zakrzep krwi. Dalsze leczenie zostanie podjęte po przetransportowaniu do szpitala.

W zależności od stopnia nasilenia choroby podejmuje się określone czynności.

  • Zastosowanie leków hamujących krzepnięcie krwi: w 80% przypadków wystarczy to do uniknięcia przepływu dalszych zakrzepów z żył kończyn dolnych i obszaru miednicy. W lżejszych przypadkach organizm sam rozpuści zakrzep w płucach. Następnie przez dziesięć dni podaje się heparynę w postaci wlewów lub zastrzyków, a później pacjent samodzielnie przyjmuje tabletki.
  • Rozkład zakrzepu krwi (fibrynoliza): w przypadku ciężkiej postaci zatoru płuc nie można oczekiwać samoczynnego rozkładu zakrzepu przez organizm, a ponadto grozi on zatrzymaniem akcji prawej komory serca. Substancje czynne zaaplikowane dożylnie rozkładają zakrzep w płucach (lizoterapia). Należy przy tym uwzględnić powiązane z lizoterapią podwyższone ryzyko wystąpienia krwawienia innych organów.
  • Cewnikowanie: ten rodzaj leczenia jest również stosowany w ciężkich przypadkach choroby. Cewnik, wprowadzany przez żyły do prawej komory serca, a następnie do płuc, mechanicznie rozbija zakrzep krwi. Z dużego zakrzepu powstaje wiele małych, z którymi prawa komora serca już sobie poradzi. Dodatkowo można wykonać również lizoterapię. Do możliwych powikłań należy uszkodzenie naczyń krwionośnych i krwawienie. Warunkiem jest hospitalizacja w placówce, która możliwie szybko udostępni laboratorium do cewnikowania.
  • Operacja: jeżeli żadne z powyższych działań się nie powiedzie, możliwe jest również chirurgiczne usunięcie skrzepu (embolektomia płucna). Do tego niezbędne jest zastosowanie aparatury płucoserca.

Po zakończeniu leczenia ostrego stanu choroby należy przeciwdziałać tworzeniu się nowych zakrzepów. W zależności od czynników ryzyka i ciężkości przebytej choroby należy przez pewien czas zażywać kumarynę. Najczęściej okres ten wynosi od trzech do sześciu miesięcy. W razie permanentnie podwyższonego ryzyka pacjent musi przyjmować leki przez całe życie. W wyniku leczenia zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia krwotoków, dlatego przyjmowanie leków musi podlegać regularnej kontroli i ponownej konsultacji. Preparaty nowszej generacji są lepiej przyswajalne i łatwiejsze w dozowaniu.