Zatorowość płucna - Diagnoza

Drukuj Rozmiar

Diagnoza

Oprócz wywiadu chorobowego (anamnezy) i badania ogólnego lekarz zapyta o bieżące dolegliwości. Skoncentruje się przy tym na możliwych czynnikach ryzyka i objawach zakrzepicy. Czasami pierwsze symptomy wystąpią po osłuchaniu pracy serca i płuc. Niektóre wyniki analizy laboratoryjnej również wskażą na występowanie choroby.

  • Gazometria: obniżony poziom tlenu we krwi.
  • Parametry krzepnięcia obnażają pewne czynniki ryzyka.
  • D-dimer: jeżeli wartość jest podwyższona, oznacza to zwiększone uwalnianie zakrzepów krwi.

Badanie RTG i EKG służy raczej do wykluczenia innych chorób. Badanie USG umożliwia sprawdzenie obciążenia prawej komory serca; czasami można również wykryć większy skrzep krwi. Scyntygrafia płuc, podczas której wstrzykiwane są radioaktywne substancje znacznikowe, pozwala oszacować ukrwienie i wentylację płuc oraz porównać proporcje. Określone obrazy przemawiają za zatorowością płucną, nie pozwalają jednak na jednoznaczną diagnozę. Dopiero specjalne techniki obrazowe ułatwiają rozpoznanie.

Specjalistycznym badaniem do diagnostyki zatoru płuc jest angiografia CT. Polega ona na dożylnym podaniu środka kontrastowego i obserwacji jego narastającego nagromadzenia. Pozwala to na uwidocznienie większych skrzepów. Nie można natomiast zobrazować mniejszych zakrzepów w obszarach zewnętrznych; w tym celu należałoby wprowadzić cewnik przez tętnicę (angiografia tętnic płucnych).